Exposities

Sabina Timmermans ('s-Hertogenbosch 1984) was dit jaar genomineerd voor de Koninklijke Prijs voor Vrije Schilderkunst. Dit is een aanmoedigingsprijs die in 1871 door Koning Willem III is ingesteld als Koninklijke Subsidie. De prijs is bedoeld om jong talent op het gebied van de schilderkunst te stimuleren. De Koninginnen Emma, Wilhelmina, Juliana en Beatrix hebben de traditie van deze prijs voortgezet. Nederlandse kunstenaars die de beeldende kunst beroepsmatig en zelfstandig beoefenen en die op 1 januari 2009 nog geen 35 jaar waren, konden meedingen naar één van de vier prijzen. De Koninklijke Prijs voor Vrije Schilderkunst wordt uitgereikt in het Koninklijk Paleis in Amsterdam. Daar vindt ook de jaarlijkse tentoonstelling plaats die ter gelegenheid van de uitreiking wordt georganiseerd. Het werk van de winnaars krijgt dan, samen met een selectie van de inzendingen, bijzondere aandacht.

 

Van de inzendingen van Timmermans heeft de jury voor de expositie haar schilderij Verloren stadium geselecteerd: transparant geschilderde, half verdorde planten achter fragiele vitrages in vuile en matte kleuren. In de tentoonstelling in het Paleis viel het doek op door zijn weemoedige sfeer, zeker in een omgeving waarin een sterke focus op het mannelijke model overheerste. Tijdens een nadere kennismaking in haar atelier bleken haar andere werken een vervolgverhaal te vertellen. Vegeteren, So pleased with a daydream, De stank van paradijs zijn de titels van interieurs met planten en bloemen, niet in hun volle glorie in hun natuurlijke omgeving, maar beknot in hun groei in potten en bakken, en zelfs in de vorm van kunstbloemen of andere namaakvegetatie. Van deze treurige vervangers van vrijuit bloeiende gewassen maakte zij foto’s in verafgelegen motels, in Istanbul en de VS, maar ook in interieurs in haar directe woonomgeving in Den Bosch.

 

Onze zoektocht en verlangen naar een paradijs is het belangrijkste uitgangspunt van dit werk. Bestaat dat paradijs wel? Of zijn er alleen die spaarzame momenten waar we voortdurend naar op zoek zijn? Timmermans ervaart het paradijselijke in de manier waarop de natuur groeit, bloeit, beweegt, van vorm verandert en uiteindelijk ook vergaat. Haar ervaring van de natuur als ontoegankelijke wildernis wordt echter niet zichtbaar in haar werk. In plaats daarvan verheft zij ogenschijnlijk onbelangrijke tafereeltjes in onbeduidende interieurs tot het hoofdmotief van haar schilderijen. Daarmee laat Timmermans zien dat het verlangen naar een paradijs eigenlijk een illusie is. Het wringende gevoel dat opkomt bij de gedachte aan een utopie ziet ze terug in de gemankeerde natuur waar wij onze leefomgeving mee proberen op te vrolijken. Slechts onze zelf gecreëerde, illusoire paradijsjes blijven over.